bg header aangepast

Toen ik in maart 2005 mijn training tot Professional Organizer afrondde en borrelend van enthousiasme thuis kwam, zei ik tegen mijn man: "Schat, ik heb nu de kennis en de vaardigheden om álles aan te pakken. We beginnen met jóuw klerenkast!"

Laten we het op een beginnersfout-uit-enthousiasme houden. Natuurlijk is het gemakkelijk om met andermans spullen te beginnen. Mijn man, doorgaans een heel rustig type met een uitermate gelijkmatig humeur, verloor die middag meerdere keren zijn geduld met mij. En ik, iets minder geduldig en gelijkmatig van humeur, deed hetzelfde met hem. Want wáárom snapte hij nou niet dat dat ene shirt écht niet meer kon? Waarom die ene spijkerbroek-met-scheur misschien welk geschikt was voor het klussen in de schuur, maar dat je geen zes van zulke broeken nodig hebt? Dat ik die allereerste keer behoorlijk liep te drammen, drong pas later tot mij door. Ik schaam me er nog voor.

Er ging die middag heus wel wat oude kleding weg, maar echt tevreden waren we geen van beiden.

Dit weekend was de kast opnieuw aan de beurt. Met pauze op zijn tijd, méér kennis, ervaring en inzicht van mijn kant en een zachtzinnig verschil van mening op zijn tijd, ging het stukken beter. Het zijn niet mijn spullen, dus ik neem de beslissingen niet. Dát had ik 12 jaar geleden moeten weten en toepassen. En het resultaat? Er is weer plek in de kast, met een onderscheid tussen "geklede kleding" en dagelijkse werkkleding, sport- en kluskleding. De pas gestreken overhemden kreukelen niet meteen, omdat er teveel in de kast hangt, ze kunnen "ademen".  Er staat een grote zak klaar voor de kringloop en een kleinere tas voor Dress for Success. In totaal gingen er 41 kledingstukken weg.

Nu mijn deel van de kast nog. Maar dat doe ik toch maar liever alleen.

 

Vanmorgen had ik een afspraak met mijn boekhouder. Ik kom er al jaren, tot volle tevredenheid, en het is prettig om te zien dat mijn bedrijf niet alleen in drukte groeit, maar ook in financieel opzicht. Toch keek D. vanmorgen een beetje bedrukt: "ik weet niet goed hoe ik het moet vertellen". Meer hoefde ze niet te zeggen: er moest duidelijk bijbetaald worden aan oom Fiscus.

En is dat erg? Nee. Voor mij is het ook een trots gevoel: ik draag bij, mijn bedrijf floreert, ik verdien genoeg, en ja daar horen dus ook belastingen bij. En ik was gelukkig goed voorbereid door tijdig genoeg opzij te zetten. Er blijft zelfs nog over van mijn reserve.

D. vertelde dat er cliënten zijn die zelfs boos op haar worden als ze belastingen moeten betalen. Het moet niet gekker worden. Natuurlijk wil niemand graag extra moeten betalen, maar is dat niet ook een teken dat het je goed gaat? Je hoort mij niet klagen in elk geval, ik ben er trots op dat mijn jaarcijfers elk jaar stijgen en de consequenties neem ik er graag bij.

 

 

Het jaar is krap drie maanden oud. Normaal zijn de eerste maanden van mijn jaar rustig. Ik werk met de cliënten die ik al een tijdje heb, neem meer tijd voor bijscholing (boeken, studiedagen en vooral teleclasses van ICD) en bedenk wat ik de rest van het jaar wil gaan veranderen/vernieuwen/uitbreiden.

Dit jaar is anders. Het begon meteen in volle galop in januari met mijn vaste afspraken, aangevuld met twee nieuwe intakegesprekken, twee basistrainingen over hoarding in Delft, en het tijdrovend afsluiten van een moeizaam en ongezond traject met een cliënt. Februari was al niet veel anders: nog meer aanvragen voor intakes, advies, trainingen en de vraag of mijn basistraining opgenomen mocht worden in het curriculum van een opleidingsinstituut van de publieke sector. Ik moest "nee" zeggen tegen een verzoek om hulp, omdat de afstand te groot en de opdracht te onzeker was. Geen tijd om daar extra werk en reistijd in te steken. Maart: idem dito, met als extra cadeautje hernieuwd contact en nieuwe afspraken met een cliënt van twee jaar geleden die inmiddels is verhuisd en met de handen in het haar zit. Het is een behoorlijk eind van huis, maar de vorige samenwerking was zó plezierig dat ik dat graag doe. Daarnaast ben ik voor een hoardingtraject in Canada (!) gevraagd als extern adviseur. Afspraken via skype, met een webcam, vergroten mijn werkgebied tot compleet andere werelddelen! En ja, tussendoor heb ik zowaar ook nog vrije dagen gehad en genoten van allerlei leuke activiteiten. Balans werk-privé is zó belangrijk!

De komende 2-3 weken geef ik lezingen en trainingen in Hoorn, Medemblik, Kampen, Deventer en Amersfoort, naast de gewone afspraken en mijn vrijwilligerswerk voor ICD. Als de rest van dit jaar zo doorgaat, is mijn boekhouder vast héél blij met mij ;-)

Zo'n volle agenda heeft wel consequenties. Het werk in en om huis moet opnieuw verdeeld worden. Opruimen, de was draaien, koken (en de keuken opruimen!), vuilnisbakken naar de straat rijden en wat er nog meer moet gebeuren: iedereen in mijn gezin zal zijn en haar steentje moeten bijdragen. De zware boodschappen worden voorlopig elke week aan huis bezorgd (heerlijk, kan het aanbevelen!), zodat er nog maar een keer per week melk en verse groente/fruit bijgehaald hoeft te worden.

En op zich is zo'n herverdeling van taken gezond. Voor onze kinderen, die op deze manier leren dat iedereen mee mag en moet werken om de boel draaiend te houden. Ze leren vaardigheden aan die ze nodig hebben als ze op kamers gaan of anderszins op zichzelf gaan wonen. Er moet beter gepland worden (ma-ham, zijn er nog schone onderbroeken?) en ze krijgen verantwoordelijkheden voor hun eigen en andermans welzijn. En die herverdeling is ook heel goed voor mijzelf: leren accepteren dat ik niet alles zelf hoef te regelen of doen, dat anderen dat ook prima kunnen en daarin ook flexibeler en minder perfectionistisch worden. Want neem van mij aan: als organizer neem ik vaak meer hooi op de vork dan goed is en denk ik ook nog dat ik het beter kan! Geen beter recept om je gezin te laten afhaken: dan dóe je het toch lekker zelf?

En als dingen dan een keer in de soep lopen: so what?

Voor vandaag heb ik al heel wat klussen van mijn lijst kunnen strepen, maar eentje staat nu met stip op 1: een weekje vakantie inplannen eind april/begin mei. Want een volle agenda kan ik alleen volhouden als "bijtanken" óók op mijn lijstje staat.

 

"Iiiieeeeuuuuwwwww". Gisteren kwam ik al een enorme behaarde spin tegen in de schuur" zegt cliënt Karin, "die heb ik laten zitten, want hij deed niks en ik vond het ook wel zielig voor zijn partner, want die grote spinnen zijn toch altijd met z'n tweeën?" Ik zeg niks. Ben zelf als de dood voor grote spinnen, en als Karin ze in haar schuur heeft gezien, krijg je mij daar niet gauw naar binnen.

Karin haalt twee bananendozen uit de schuur, met schichtige blikken om zich heen kijkend. "Wat nou als die spin in deze doos gekropen is?"  Ze legt in de woonkamer een paar slappe schoenen klaar om meteen te meppen als er iets beweegt. Gelukkig, geen signalen van spinnen, maar wel bewijs van muizen-activiteit. Bijna alle papieren in de dozen zijn kapotgebeten en er stijgt een tamelijk penetrante muizen-pies-lucht op. Kuchend zeg ik dat ze niet teveel met de papieren moet wapperen, ik hoor de keutels door de doos rollen. Griezelend trekt ze een voor een de tijdschriften en het oude schoolwerk tevoorschijn. Bijna alles gaat weg, het is niet alleen 'geschiedenis' voor haar, het is vooral erg vies en kapot.

In de tweede doos zien we nog complete muizenholletjes van stukgevreten werkstukken en tijdschriften. De snippers zijn blijkbaar prettig om in te overwinteren in de schuur. Na afloop van het werk staan we samen onze handen te schrobben onder de kraan in de keuken.

Eén voordeel van Karin's schuurbewoners: mijn papiervernietiger hoefde niet uit de tas vandaag, de muizen hadden het werk grondig genoeg gedaan!

Astrid en ik werken al ruim een jaar samen aan het opruimen van haar huis en vooral het "opruimen" van haar gedachten over spullen. Ging het in het begin nog redelijk moeizaam, en kwamen we soms niet verder dan een halve schoendoos aan papiertjes, inmiddels heeft ze de smaak te pakken en gaan er vuilniszakken vol per week de deur uit. Nog steeds met angstige gedachten en veel twijfel, maar ook met steeds meer moed en zelfvertrouwen.

Onlangs waren we aan het praten over "later als het huis opgeruimd is". Astrid's mond zakte open toen ze zich realiseerde dat ze er vanuit was gegaan dat ze alles in één keer perfect moest doen. Ze was bang dat ik er raar van op zou kijken als we over een tijdje bepaalde dozen met papieren of spullen nog eens zouden doorwerken om te kijken of er nog meer weg kon. Dat ze eigenlijk dacht dat ze met één keer alles goed opruimen klaar was. En dat maakte dus ook dat ze zo twijfelde en zo angstig was voor sommige beslissingen. Toen ik zei dat het niet raar was om bij heel moeilijke beslissingen een tijdje na te denken en alles goed af te wegen, om een beslissing over de spullen als het ware te laten rijpen, zuchtte ze diep van opluchting. Dáár kon ze wat mee.

Inmiddels stopt ze geregeld al spullen in een zak of doos en laat ze dan nog een week of wat staan. Het afscheid nemen kan zo in fasen gebeuren, van eerste besluit, tot in een doos stoppen, nog een keer nadenken en dan de knoop doorhakken. Vervolgens zet ze de spullen bij mij in de auto en rijd ik rechtstreeks naar de kringloop. Deze methode geeft haar rust en zekerheid.

Voor Astrid was opruimen het doel op zich geworden. Niet een middel om een fijner, gezelliger, veiliger huis te krijgen. Nee, het opruimen zelf leidde voor haar tot de medaille. Toen ik vertelde dat dat echt een illusie is, moest ze even bijkomen. Maar het is natuurlijk logisch, gaf ze toe. Iedereen krijgt spullen, koopt spullen, verslijt spullen, gooit of geeft spullen weg, het is continu in beweging. Logisch dat je dus altijd wel een beetje bezig blijft met opruimen, zelfs als je een op het oog perfect huis hebt. Je leven verandert, je omstandigheden, je smaak, dus waarom je spullen niet?

Gelukkig kan ik ook altijd wel voorbeelden uit mijn eigen leven geven, waarin ik precies hetzelfde doe. Spullen die soms een tijdje moeten liggen voor ik precies weet wat ik ermee wil. En ja, soms gooi ik het weg, soms geef ik het weg. En soms mag het gewoon blijven. Net als bij Astrid.

Het Kompas

yourganize kompasHet Administratie-Kompas is een handzaam boekje, waarin je alle essentiële informatie over je huis, huishouden en huisgenoten bundelt.Alle gegevens zijn in een ogenblik te vinden. Handig voor jezelf, maar onmisbaar in geval van nood, als een ander zijn weg moet vinden in jouw administratie.

Meer info? Klik hier

 

D'ruitdaging

druitdaging
D'ruitdaging is een ludieke, vrolijke en motiverende manier om overbodige spullen je huis uit te werken. In de maand oktober krijg je dagelijks een kleine of grotere opdracht om je te helpen afstand te doen van spullen die je niet meer nodig hebt. Het is een jaarlijks terugkerend evenement en de deelname is gratis. Meer lezen?

 

Yourganize Yournaal

tip

Het Yourganize Yournaal is vanaf 2006 een bron geweest van handige tips, top-tien lijstjes, achtergrondinformatie over organizing en de nieuwste diensten van Yourganize. Per 1 mei kun je je niet meer apart abonneren. Toch op de hoogte blijven? Klik dan op de RSS-feed (oranje icoontje rechtsboven op de homepage) of like de Facebook pagina van Yourganize. Lees hier de artikelen die in de afgelopen periode geplaatst zijn.