header 2018 def

In 2012 was ik in Chicago voor een ICD-congres. Na afloop van het congres vloog ik door naar Canada om nog een week op vakantie te gaan bij mijn familie. Tijdens een winkeltripje met mijn nicht kocht ik twee yogabroeken, die ik jarenlang gedragen heb tijdens het sporten, tijdens werk, op vakantie of gewoon thuis. Echt yoga heb ik er slechts enkele keren mee gedaan. We zijn inmiddels 8,5 jaar verder en de broeken lagen nog steeds in mijn kast, "want ze waren maar een klein beetje kapot". Bij de een was een naadje langs de tailleband losgegaan, de ander had toch wel slijtplekken en losgelaten naadjes op een genante plek, maar met een lange tuniek erover zag je er niets van. Erg hè? Ik zeg wel eens tegen klanten dat je vooral kleding moet dragen die kwalitatief goed is, je goed staat en die lekker zit, maar voor mezelf liet ik dat eerste deel gewoon weg.

Inmiddels had ik al lang nieuwe sportbroeken gekocht, maar mijn Canadese yogabroeken werden nog steeds uit de kast getrokken én gedragen. Handig voor vuile klussen bij cliënten, want ik hoefde er absoluut niet voorzichtig meer mee te zijn. In het afgelopen jaar speelde mijn werk zich toch vooral achter de pc af, en daar zag niemand die broek, zelfs niet met videobellen. Tot....ik deze kerstvakantie nog eens goed naar één van de twee broeken keek. Tja, die naad was gewoon echt kapot, en de stof eromheen zó dun dat repareren geen zin had. Eigenlijk zaten mijn nieuwe broeken veel lekkerder en warmer en zag ik er stukken beter mee uit. En voor ik me nog een keer kon bedenken, had ik de scheur met een forse ruk nóg veel groter gemaakt. De overdwarse naad kreeg ook een ruk. De broek was nu echt ondraagbaar.

Natuurlijk is het geen enkel probleem om wat kledingstukken met mankementjes in de kast te hebben, met een vlekje, een gaatje, gelubberd of compleet uit de tijd. Altijd handig voor klusjes, in de tuin werken, of om op vakantie mee te nemen en daar weg te doen voor je weer naar huis gaat. Ook voor gewoon thuis op de bank. Maar die stapel moet niet te groot worden. Er was voor mij in elk geval een grens bereikt en na achteneenhalf jaar trouwe dienst zijn we uit elkaar gegaan, mijn broek en ik. Maar die tweede yogabroek ligt er nog. Maar zijn tijd is ook bijna gekomen. Nog één keer dragen dan.

Yoga, Sterkte, Mensen, Vrouw, Meditatie, Fitness

Wat een Tom Pouce te maken heeft met electronica? Sinds vanmiddag alles.

Ik ben bij mijn cliënt Barend. Daar kom ik al járen over de vloer om hem te helpen overzicht te scheppen in zijn huis. Vanmiddag gaan we aan de slag op de logeerkamer. Er staat een slaapbank, die op dit moment niet uitgeklapt kan worden door alle dozen die er voor staan. We ontdekken twee stapels lege kartonnen dozen (hoera, snel opgeruimd en niet zwaar!), en dan een doos vól oude electronicaprojecten. De schroefjes, schuifjes en weerstandjes zitten dik onder het stof, de meters electriciteitskabel hangen er los bij, met soms nog een wiebelig stekkertje eraan. Soms ook niet. Het meeste verdwijnt zonder pardon in een plastic tas die ik later bij de milieustraat ga inleveren.

Eén van de projecten vangt mijn aandacht. Die gekke gele doosjes waar schuifjes op gemonteerd zijn...ze komen me zo bekend voor.... Barend draait zich naar me toe en vraagt lachend of ik weet waar die gele doosjes van gemaakt zijn. Ik pak er één vast en weet het dan zeker. Die gele kleur, dat plastic, die afmeting: het zijn de maatbakjes van zelfmaak-tom pouce uit de jaren '70. Langwerpige gele dozen, verpakt in cellofaan. Ze waren toen hartstikke hip, mijn moeder kocht ze regelmatig voor als we bezoek kregen. Het bladerdeeg zat er al gebakken bij, de gele pudding klopte je met melk op, en daarna kneep je zo'n zakje glazuur uit over het bladerdeeg-dekseltje. Een kind kon de was doen. Ik heb ze al jaren niet meer gezien, weet niet eens of zoiets nog te krijgen is. De gele room van de moderne tom pouce kan er in elk geval niet aan tippen.

En ik moet lachen om Barend, die zo inventief een tweede leven gaf aan die bakjes. Vanmiddag kijkt hij er nog een keer goed naar. Dan stopt hij het hele handeltje in de zak voor de milieustraat. De tijd van electronica solderen is voor hem voorbij, net als die van de zelfmaak-tom pouce. Geef hem maar een lekker stuk chocola.