header 2018 def
doneer
 
 

Wat een jaar hebben we weer achter de rug. Over de pandemie zal ik niet meer schrijven, ik denk dat het onderwerp voor iedereen onderhand wel uitgekauwd genoeg is. De nawerking ervan voel ik in mijn bedrijf ook, maar anders dan je zou denken. Bij mij (en veel collega's) geen gebrek aan cliënten, juist het tegenovergestelde. Alsof iedereen meer "naar binnen" is gekeerd en nu eindelijk stappen heeft durven zetten om de situatie thuis aan te pakken.

Ook voor mijzelf begon dat steeds meer te gelden. Er moest hier ook nodig een en ander aangepakt worden. Er lag zoveel werk, het was nooit af. Er speelden ook een aantal belangrijke dingen in mijn privéleven die veel tijd vroegen. Samen zorgde dat ervoor dat ik een tijdlang in mijn werk, maar ook in mijn ontspanning weinig plezier meer vond. Daar word je heel erg moe van, elke inspanning kost meer energie dan je eruit haalt.

Gelukkig heb ik ook op tijd stappen durven zetten: voor mezelf huurde ik een coach uit mijn eigen werkveld in om eens mee te kijken wáár ik het dan zo druk mee had en wat ik kon veranderen. Wat deed me dát goed zeg. Al na één gesprek hakte ik knopen door die meer lucht gaven in mijn agenda. Maar ook mijn gedachten werden er meer helder van. Nog meer knopen werden doorgehakt, over activiteiten die mogen blijven, en activiteiten die ik ga afbouwen of op een ander niveau doen. Natuurlijk blijf ik met cliënten werken, blijf ik training geven en werk ik door aan mijn studie bij het Institute for Challenging Disorganization. Als alles goed gaat hoop ik in september in Chicago af te studeren. Belangrijker nog: ik hoop blijvende een verandering in mindset te hebben nu, waardoor ik niet opnieuw in die valkuil donder van álles willen doen omdat het zo leuk is, of omdat ik denk dat ik het móet doen omdat er niemand anders is. Want dat laatste is zeker niet waar!

Wat gebeurde er nog meer dit jaar? Veel leuke trainingen bij organisaties, over hoardingproblematiek vooral. Wat me erg bij bleef, was een cursist die met een ellendige uitdrukking op haar gezicht onderuit zakte op haar stoel tijdens mijn uitleg over de mogelijke denkwijze van iemand met hoardingstoornis. Ik dacht even dat mijn verhaal haar niet boeide, maar ze biechtte op dat ze zelf eigenlijk altijd al met tegenzin bij cliënten met hoardingstoornis aan de slag ging, maar dat ze nu pas besefte hoe moeilijk het leven voor haar cliënten is, hoe gecompliceerd de manier van denken. Hoe móe ze worden van hun eigen gedachtengang. Ze schaamde zich voor haar houding en nam zich voor om met meer begrip haar cliënten tegemoet te treden. Ik reed zingend naar huis, zélfs nadat ik bij het wegrijden op de parkeerplaats tegen een betonnen paaltje aan reed ;-)

Heel verdrietig was het overlijden van een cliënt waar ik pas een maand eerder afscheid van genomen had. Het werk was niet afgerond, maar de cliënt was niet klaar voor al die beslissingen over al die spullen en werd vooral verdrietig en gespannen van onze afspraken. Dat is natuurlijk nooit de bedoeling. In gezamenlijk overleg, met familie en professionals, werd besloten te stoppen met het organizing-traject. Ook haar gezondheid was er niet goed genoeg voor, ze forceerde zich op veel vlakken. Begin december overleed ze in haar eigen woning. Lieve M, ik zal nog vaak aan je denken.

En hoe nu verder in 2022?

Eerst maar eens een verdiende vakantie. Yourganize sluit eind deze middag, 22 december, de deuren tot 10 januari. Tijd voor mijn gezin, familie en vrienden, voor boeken, quilts, en hobbies. En vooruitkijken naar een ingrijpend leefstijlprogramma waar ik aan mag gaan deelnemen, om mijn gezondheid aan te pakken. Ik heb sinds bijna 2 jaar diabetes 2, en ik heb het gewoon nog niet genoeg onder controle. Dat gaat dus tijd vragen om dagelijks te sporten en bewegen, om goed, gezond en gevarieerd te koken (lastig met een puber in huis die sterke voorkeuren heeft maar ook sterke afkeer heeft van veel dingen). Ik moet leren om voldoende tijd te nemen voor rust en ontspanning. Ik vind het spannend en hoop natuurlijk op mooie resultaten. Maar dat krijgt dus even voorrang op heel veel andere zaken, inclusief werk.

Hoe dat allemaal gaat lopen, dat horen jullie in de loop van het komende jaar. Wat ik namelijk gehoord heb, is dat veel van jullie het ook fijn vinden om te horen dat een professional organizer ook niet altijd een perfect leven heeft. En juist door te laten zien wat wij daarmee doen, worden jullie weer gemotiveerd. Daar help ik graag aan mee.

Voor nu: ik wens je heel fijne feestdagen toe, en een vrolijk einde van 2021. Dat 2022 voor ons allemaal maar een jaar mag worden waarin we veel voor elkaar mogen betekenen, waarin we mogen groeien en experimenteren, en waarin we gezond en gelukkig mogen zijn. Proost! 

Sneeuwvlok, Winter, Seizoen, Wanten, Kerstmis, Vakantie

 

Elke week laten wij onze boodschappen bezorgen. Dat is voor ons praktisch: ik hoef de boodschappen alleen maar uit de kratten te halen en in de kast te zetten. Haal ik mijn boodschappen in de winkel, dan moeten ze van het schap in de kar, van de kar op de loopband, terug in de (tassen in de) winkelkar, in de auto getild en naar binnen gedragen en opgeruimd. Zo heb ik elk ding al snel zes keer in mijn handen gehad of getild, en met fibromyalgie is dat best een zware belasting.

Er zit nóg een voordeel aan online winkelen voor mij: ik kom minder in de verleiding om allerlei lekkers mee te nemen dat niet op het lijstje staat. Sinds vorig jaar bij mij diabetes 2 werd vastgesteld, is het nóg belangrijker om gezond te eten. Online boodschappen doen stelt mij niet bloot aan allerlei geuren en prikkels, waardoor ik zou kunnen bezwijken en verkeerde dingen meeneem. De geest is wel sterk, maar de rest niet altijd. Ik heb ook een standaard boodschappenlijst die ik naloop bij het bestellen, en daar staan géén koekjes, chips of chocola op. Ook die standaardlijst helpt me om verstandige keuzes te maken.

Omdat ik evengoed maar een mens ben, belandt er toch wel eens wat lekkers in mijn virtuele boodschappenkarretje. Dat is geen probleem, als ik maar zorg dat ik dat lekkers er ook weer uitgooi vóór ik de bestelling definitief maak. Er is namelijk een moment waarop je niets meer kunt wijzigen aan je boodschappen. Tot die tijd gooi ik onbekommerd chips of chocola in mijn karretje, en haal ze er op een later moment weer uit. Als ik voel dat ik dat lastig ga vinden, vraag ik of mijn jongste de lijst even na wil lopen en er de "gevaarlijke" zaken uitgooit. De dingen die hij lekker vindt en die ik voor hem bestel (droge worstjes of koreaanse noodlesoep), vind ik echt niet te eten, dus dan is er geen risico dat ik me aan zijn lekkers vergrijp.

Zo had ik ook mijn paasboodschappen al besteld voor komend weekend. Dit keer wél met chocolade eitjes en twee chocolade paashazen. Zo groot als onze kinderen zijn, 17 en bijna 25, vind ik het nog te leuk om dat over te slaan. Met opzet had ik de rest van de chocola beperkt gehouden: één zakje met melkchocolade eitjes, en een nog kleiner zakje met iets crispy-achtigs en framboos.Verder veel verse groenten en fruit, salades, vis en gezonde hapjes bij de borrel. Daar kwam ik goed mee weg, dacht ik.

Tot vanmorgen onze allerliefste huishoudelijke hulp binnenwandelde, met een reusachtige zak met lekkers: chocolade eitjes, toffees, en heerlijke zelfgebakken koekjes. Dat doet ze elk jaar met Pasen en Kerst. Ik heb er maar om gelachen, en in gedachten een keer diep gezucht.