header 2018 def

Na 62 jaar in één huis gewoond te hebben, gaat mijn moeder binnenkort verhuizen. Direct na hun huwelijk in 1952 trokken ze in een nieuwbouwhuis, een unicum zo kort na de oorlog. Ze kregen dat huis dan ook alleen toegewezen, omdat ze mijn grootouders in huis namen, en het huis dus meteen "vol" was. In de jaren die volgden, werd oma ziek en overleed, werden er drie zoons geboren binnen krap 4 jaar, overleed opa, kwam er na 8 jaar nog een dochter (ik dus) en was er dus heel veel lief en ook een portie leed in huis. Een huis dat zo je leven weerspiegelt, is niet gemakkelijk te verlaten, zeker niet als je geheugen en je begrip je in de steek gaan laten. Je weet immers niet anders meer. Je kent de geluiden van elke krakende deur, weet door het geluid ongezien welk raam er geopend wordt. Je voelt de bakelieten lichtknoppen nog aan je vingers. Je kent het uitzicht uit het raam. Je kunt met je ogen dicht je weg nog vinden. Mijn moeder is de laatste van een groep straatbewoners vanaf het begin die gaat verhuizen. Bijzonder, om met een groep mensen zo lang naast of tegenover elkaar te wonen, vijftig, zestig jaar en langer.

Ook voor ons, als kinderen, is het natuurlijk de afsluiting van een periode `ouderlijk huis`. Waar we op het behang mochten tekenen in de maand voor er nieuw behang op de muren kwam. Waar geknutseld, geschommeld, door mijn broers gestoeid werd tot ik daar als jongste een kan water overheen mocht gooien om ze te laten ophouden. Waar we van een kolenkachel (met kolenhok in de tuin) overgingen naar een gaskachel, en nee, cv is er nooit gekomen. Waar op de bovenverdieping geen verwarming was, en je in de winter dus beneden je huiswerk maakte omdat het boven (zonder isolatie) wel érg fris was. Waar feesten gevierd werden met familie en vrienden, waarvan het grootste deel er al niet meer is en alleen vergeelde foto´s nog overbleven. Waar iedereen binnen kon vallen voor een kop koffie en een praatje. Waar daverende sinterklaasavonden gehouden werden, waarvan mijn vader de grote motor was. Waar uiteraard ook puberale ruzies uitgevochten werden en iedereen moest wennen aan nieuwe (machts)verhoudingen of nieuwe vriendjes. En het mooie is, dat iedereen uit dat huis zijn eigen kleur geeft aan al die herinneringen.

Dat huis, waar mijn moeder woonde sinds haar 25e, gaat straks verkocht worden. Er komen nieuwe mensen in, die waarschijnlijk (en terecht!) de muren een andere kleur geven, het sanitair veranderen, de houten platen van de deuren slopen, cv aanleggen, alle elektra vervangen, de zolder aftimmeren, plafonds vervangen en misschien hier en daar nog wat kindertekeningen op het behang tegenkomen achter zelfgebouwde kasten. Zouden ze begrijpen dat de haken in de deuropening van het schuurtje prima zijn om een schommel voor een klein kind aan te hangen? Dat er een merelnest zit in de klimop bij het poortje in de tuin? Dat er in die kelder, waar je net niet helemaal rechtop in kunt staan, kinderspeelgoed is gemaakt door mijn vader, die herhaaldelijk missloeg met de hamer en dan geweldig kleurrijk kon vloeken? Dat ik als peuter, met mijn hoofd naar beneden van de keldertrap kletterde en door mijn vader nog net werd opgevangen voor ik met mijn hoofd de betonnen vloer raakte? Dat er best 35 mensen op stoelen in de woonkamer konden bij een feestje en dat het kleine klepraampje dan écht niet genoeg frisse lucht binnen liet bij al die dampende sigaretten en sigaren van toen? Ieder had min of meer zijn eigen plek op zo´n feestje en ik hoor nog mijn ooms lachen, en mijn tante Annie die zo aanstekelijk kon giechelen (nog steeds gelukkig!)

Ik weet niet of die sfeer blijft hangen. Ik hoop wel dat de nieuwe bewoners er een plezierige tijd tegemoet gaan. Dat er iets `van toen` blijft hangen. Dat er veel lief en een beetje onvermijdelijk leed mag zijn.

Komende week wordt het huis leeg gehaald. Veel gaat mee naar het nieuwe appartement. Veel gaat rechtstreeks naar de stort. Andere spullen belanden bij de kringloop, of bij diverse familieleden. Zelf wil ik zo min mogelijk meenemen. Een paar kleinigheidjes, die in de ogen van anderen geen waarde hebben misschien. Een sleuteltje van een oude kast. Een porseleinen deurknop. Een metalen kommetje uit de keuken. Een paar planten uit de tuin misschien, die bij mij thuis verder mogen bloeien. Want wat écht belangrijk is, zit toch wel in mijn hoofd. En in de fotoalbums. Daar heb ik geen auto vol spullen meer voor nodig.

Reacties   

#2 Marianne Wijten 28-05-2014 11:54
Wat mooi beschreven met weemoed. Roept eigen herinneringen op aan toen al vele jaren geleden. Dank, Hilde voor deze overpeinzing.
Citeer
#1 Jeannette Kasbergen 28-05-2014 10:52
Wat een mooi, ontroerend verhaal, Hilde. Ik lees er jouw fijne jeugd in, maar ook het verdriet om het feit dat je moeder dit huis met al zijn herinneringen nu noodgedwongen moet verlaten. Heel veel sterkte ermee.
Citeer

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen