header 2018 def

Afgelopen week hebben mijn broers en ik, samen met kleinkinderen en vrienden mijn moeder verhuisd naar een zorgcentrum. Het was een dag van hard aanpoten, van hier een daar een steek melancholie, van verschrikkelijk hard lachen om rare vondsten, van stevig doorwerken om het nieuwe appartement zo snel mogelijk een "thuis" te laten worden. Veel geliefde dingen konden mee. Nog veel meer dingen moesten achterblijven. Uit al die spullen hebben wij als kinderen een keuze gemaakt. Soms uit praktische overwegingen, vaker uit sentimentele. En aan sommige voorwerpen kleven weliswaar véél herinneringen, maar de dingen zelf zijn toch té lelijk of gedateerd om mee te nemen.

Neem nou die oude paraplubak. Donkerbruin hout, met geel-koperen banden eromheen. Twee koperen ringen om hem op te tillen. Hoe lang heeft ie onder de spiegel in de gang gestaan? Geen idee. Zolang ik me kan herinneren in elk geval. Tussen de paraplu's stonden de hockeysticks van een van mijn broers en mij, er lagen tennis - en hockeyballen onderin, frisbees en af en toe een verdwaalde handschoen. Het geluid waarmee de paraplu's de bodem raakten hoor ik nog, het is zo'n geluid van "vroeger thuis", net als het omdraaien van de bakelieten lichtknop op de overloop of het geratel van de vlizotrap.

Maar nee, ik hóef de paraplubak niet. Mijn broers ook niet. Zeer waarschijnlijk eindigt hij in de kringloopwinkel, waar iemand hem mee neemt, en er zijn eigen verhaal bij gaat maken. Mooi hoe dingen op een nieuwe plek terecht komen en zelf ook opnieuw kunnen beginnen.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen