header 2018 def

Het was opnieuw een dilemma. Vanmiddag ging de telefoon. Een sympatiek klinkende journalist van een serieuze omroep werkte aan een documentaire over hoarding en zocht via hoardingspecialisten en therapeuten cliënten of patiënten die hier hun verhaal in wilden delen.

Ik snap dat het voor journalisten verschrikkelijk lastig is om dergelijke (vaak erg) teruggetrokken mensen te vinden. Een journalist wil een item graag van meerdere of alle kanten belichten en wil méér dan professionals die hun visie geven. Een kijkje in het leven van een mens met hoarding gedrag kan in heel korte tijd ontzettend veel meer duidelijk maken. Plaatjes zeggen meer dan 1000 woorden. Een blik in de woning van iemand met hoarding gedrag is vaak onthutsend en schokkend voor mensen die zoiets nog nooit hebben gezien of niet weten hoe groot het probleem kan zijn.

Toegegeven: het zou voor mij als hoardingspecialist ook best leuk zijn om hoe dan ook een bijdrage te leveren aan zo'n programma. Publiciteit levert tenslotte in veel gevallen ook meer werk op en het is fijn om mensen te kunnen helpen die voorheen dachten dat zij de enige ter wereld waren met zo'n probleem. Maar ik wil niet meer werk of publiciteit door het geven van namen of het overhalen van cliënten om mee te doen aan zo'n programma, hoe goed bedoeld, serieus of integer dan ook benaderd door een omroep of tijdschrift.

Cliënten met hoarding gedrag of een diagnose (daar zit verschil in!) zijn vaak wat meer teruggetrokken. Zo'n 90% van al deze mensen lijdt op enig moment (of alle momenten) in zijn of haar leven ook nog aan een andere pschiatrische stoornis, als depressie, angststoornissen, ADHD of autisme, om maar de bekendste te noemen. Het zijn kwetsbare mensen, die de consequenties van deelname aan een dergelijk programma niet altijd kunnen overzien. Hun geheim, want dat is het vaak, ligt dan ineens op straat. Wildvreemden hebben hun huis bekeken via een televisiescherm en hebben daar al direct een mening over. Wie de tijdlijn op twitter volgt tijdens uitzendingen van bijvoorbeeld "Mijn leven in puin" of buitenlandse programma's over hoarding, zal verbijsterd zijn over het aantal scheldwoorden en beschimpingen en "leuke opmerkingen" die over mensen met hoarding gedrag de wereld in geslingerd worden. Beschamend gewoon.

Deelnemers aan een documentaire of programma kunnen wel hulp uit onverwachte hoek aangeboden krijgen, dat is waar, maar veel vaker steekt schaamte de kop op, worden ze voortaan met de nek aangekeken of gepest met hun gedrag, waar ze zelf écht niet voor kiezen. De eenzaamheid wordt hierdoor vergroot, de drempels om hulp te zoeken nog hoger. 

De cliënten met wie ik werk, hebben vaak veel moeten overwinnen om mij te bellen, om deel te nemen aan een cursus of training. Het kost soms lange tijd om vertrouwen te winnen en een band op te bouwen. Pas als die basis er is, kunnen we aan het werk om de woning veilig, comfortabel en overzichtelijk te maken, altijd in overleg en samenwerking mét de cliënt. Dat vertrouwen is mij heilig. En mijn cliënten hoeven dus nooit bang te zijn dat er ineens een journalist op de stoep staat, omdat ik zo nodig namen moest noemen.   

Reacties   

#3 Marianne Wijten 06-08-2014 08:20
Er spreekt zoveel liefde uit jouw woorden over onze medemensen met hoardingproblem en. Ik vind het fantastisch en heel integer.
Citeer
#2 Annelies 05-08-2014 10:50
Je bent een geweldig mens, Hilde! Voor jou telt alleen de privacy van en hulp aan je cliënt. En ik ben het eens met hoe je dat doet!
Citeer
#1 Karien 31-07-2014 13:42
Goed van je! Je moet toch sterk in je schoenen staan om niet overstag te gaan denk ik.
Citeer

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen