header 2018 def

Deze week werd ik uitgenodigd door een oud-cursist die binnen afzienbare tijd gaat verhuizen. Het huidige huis is veel te groot en de plannen voor het leven zijn anders dan toen het huis werd gekocht. Maar afscheid nemen van al die spullen is moeilijk. En wáár moet je in vredesnaam beginnen als je de spullen van ruim 30 jaar wonen niet allemaal mee kunt nemen? Waar laat je ze? De adviezen die ik meebracht zal ik niet allemaal herhalen hier (dan nodig je me maar mooi zelf uit), maar er viel me twee dingen zo sterk op, dat ik die wel graag hier met jullie deel.

Veel mensen die bij mij op cursus komen, geven aan dat ze veel moeite hebben om knutselwerkjes en tekeningen van de kinderen, rapporten en andere tralaria te laten gaan. Of het nu naar de kinderen zelf gaat, of in de papierbak, iets dat met zoveel aandacht en liefde is gemaakt, móet blijkbaar voor eeuwig gekoesterd worden. Angst dat de kinderen het wegdoen, zorgt ervoor dat de cursist de spullen dan zelf maar bewaart. De klant van deze week dacht daar heel anders over. Ze was wel trots op de prestaties, maar het waren niet haar eigen verrichtingen. Ze had ze niet gewonnen, verdiend of ontworpen. Schiften in die enorme hoop maaksels was dus nooit een probleem geweest. Wát er ook mee ging naar het nieuwe huis, het waren geen dozen vol onbeholpen kunstwerken. Hetzelfde maakte ik in andere vorm ooit mee met een knul van een jaar of 14, die geen enkele moeite had om zijn technisch lego weg te geven. Hoewel het zijn cadeau's waren geweest, had zijn vader het allemaal gebouwd, in bijzijn van de jarige. De zoon had zich de techniek niet zelf eigen gemaakt, hij had de bouwtekeningen niet zelf "overwonnen" en dus had hij geen band met het speelgoed. Ik was echt perplex van zo'n doordachte houding.

De tweede vonk in het gesprek, kwam bij een discussie over twee leunstoelen. In het huidige huis was meer dan plaats genoeg voor beide fauteuils, maar in het nieuwe huis zou zorgvuldiger met de ruimte moeten worden omgegaan. De eerste stoel liep ze achteloos voorbij. "Die was van mijn oom, een soort erfstuk. Ik heb er nog nooit in gezeten." De stoel bleek al járen in huis te staan. De andere stoel was van een van haar ouders geweest. Deerlijk gehavend na intensief gebruik had ze hem laten opknappen. Met een blije vonk in haar ogen zei ze direct: "Die gaat met me mee, 100% zeker!". De warme blik richting de stoel zei al genoeg. Ze merkte het zelf.

En met die huiswerkopdracht ben ik vertrokken. Mijn klant gaat de komende maanden kijken naar wat ze in het nieuwe huis wil doen, wat daarbij hoort en wat ze meeneemt. En zijn er dan meerdere alternatieven, dan moet ze op zoek naar de vonk. Spullen die je onverschillig laten: daar ga je toch niet meer mee slepen?

 

 

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen