header 2018 def

Mijn vorige blog ging over de knopendoos van mijn moeder, en niet onlogisch moest ik daardoor ook aan mijn vader denken. Hij leeft al bijna 22 jaar niet meer en hij wordt nog steeds erg gemist. Van hem heb ik uiteraard ook een aantal tastbare herinneringen, waaronder dit oude grijze vulpotlood, waarmee ik hem veel heb zien schrijven in zijn prachtige ferme handschrift. Het podlood zat meestal in zijn binnenzak, direct voor het grijpen.

vulpotlood

Het zette me (opnieuw) aan het denken over al die bijzondere, gekregen stukken, en al die verhalen die je meeneemt uit je leven met bepaalde mensen. Ik herinnerde me het verhaal dat mijn vader als jongen van een jaar of 10 door het dorp fietste en een kartonnen doos op straat zag staan, waar hij een enorme schop tegen wilde geven in de veronderstelling dat de doos leeg was. Maar één of andere grappenmaker had een grote kei onder die doos gelegd en mijn vader kwam met gekneusde tenen thuis. Hij vertelde dit verhaal ooit onder de afwas, want ik was dol op verhalen "van vroeger". Of mijn broers dit verhaaltje ook kennen, weet ik niet eens. Mijn kinderen heb ik het eergisteren aan tafel verteld, zij hebben deze opa nooit gekend en toch wordt er veel over hem gepraat.

 

Maar wat nu als ik die verhalen (of spullen) straks kwijt ben? Hoe belangrijk zijn ze voor mijn kinderen of (ooit?) kleinkinderen? Zouden mijn verhalen voor hen niet belangrijker dan die van een opa die ze nooit kenden? Bedenk maar eens: Hoeveel weet of heb jij nog van jouw grootouders, je overgrootouders of van nog langer geleden? Tenzij je in een gigantisch, historisch huis woont dat al generaties lang in de familie is, is de kans groot dat je hooguit van je ouders en grootouders wat spulletjes hebt, en verder niet. Verhalen over hoe je overgrootouders leefden of opgroeiden, zijn nog veel schaarser. En hoe erg is dat?

 

Ik bedoel hiermee niet te zeggen dat je familiegeschiedenis allemaal onzin is en dat je rustig alles weg kunt mikken, integendeel. Maar voor mezelf zie ik wel steeds duidelijker dat ik met mensen, verhalen en spullen van nú omringd wil worden, met spullen van mezelf en van mensen die me dierbaar zijn, en met verhalen over mensen die ik zelf heb gekend. Bij mijn cliënten en luisteraars bij mijn lezingen, hoor ik vaak over de worsteling van wat te bewaren en wat los te laten. De morele verplichting om spullen te bewaren "voor de familie", ook al geven die er geen snars om. De overweging dat het "toch best wat waard is". De verwachting "dat mijn kinderen het láter vast wél willen hebben". En ondertussen bekruipt hen een benauwd gevoel. Ze willen meer ruimte, minder belasting en tóch lukt het niet om los te laten. Want ja...het zijn wel erfstukken (of ergstukken zoals ik ze dan wel eens noem!)

 

Ik probeer mijn cliënten niet te overtuigen, daar heb ik geen recht toe. Wel hoop ik altijd dat ik ze ook de andere kant van spullen en herinneringen kan laten zien. Dat we allemaal deel uitmaken van een lang verhaal. Ons aandeel daarin is kort of lang, maar we hoeven niet tot in de eeuwigheid een voetafdruk achter te laten voor onze nazaten. Wie we zijn of waren, is immers veel meer dan wat we hebben of ons herinneren.

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen