header 2018 def

Ja natuurlijk kijk ik op de dinsdagavonden weer naar "Mijn leven in puin" op televisie. Er zijn wat veranderingen in het programma in vergelijking met vorige seizoenen (geen professional organizer meer erbij, wel een therapeut van Altrecht en een heuse ontruimer en een andere presentator). Het format van het programma is daardoor tegelijk wel en niet veranderd. In een krap uur televisie wordt in de eerste twee afleveringen nog steeds een heel huis "leeggetrokken", maar de toon van het programma is wel degelijk veranderd.

 

Vind ik het jammer dat er geen professional organizer meer in beeld is? Ja en nee. Ja omdat een in hoarding gespecialiseerde organizer bijzonder goed werk kan doen in hoarding situaties, al komen wij meestal al eerder in beeld en moeten we vooral niet pretenderen dat onze inzet alleen genoeg is. Nee omdat het juist heel goed is om te laten zien dat een problematisch verzamelaar therapie en langdurige begeleiding nódig heeft. Werken met een "hoarder" is niet een kwestie van alleen het huis opruimen en schoonmaken, je moet de onderliggende oorzaak van het gedrag vinden en daar aan werken. Dat doen professional organizers niet, we zijn geen therapeuten, al heeft ons werk wel therapeutische waarde. Samenwerken met een therapeut of behandelaar is helemaal een goede optie!

 

Lieke van Lexmond praat ook op een ándere manier met en over de deelnemers dan Peter van der Vorst. Ze lijkt (is) oprecht begaan, maar weet ook een vriendelijker toon te treffen dan Peter, die ik geregeld van met-opzet-shockeren verdacht. De aanwezigheid van een deskundig therapeut van Altrecht vind ik een mega-verbetering. Voor de kijker wordt het op die manier duidelijker dat keuzes maken een ongelofelijk zware en trage klus is voor de verzamelaar, die op allerlei (on)logische gronden beslissingen neemt. De taak van de ontruimer, Henk Plenter, is ook helder. Recht voor zijn raap verwoorden wat de kijker denkt: troep, zooi, hup eruit met die meuk. En programma-wijs begrijp ik dat daar een balans in zit, van de therapeutische aanpak voor de verzamelaar tot de snelle aanpak van de ontruimer, maar het harde woordgebruik van de ontruimer vind ik zelf niet prettig en onnodig. Hoe wij er als kijker/buitenstaander ook over mogen denken, voor de verzamelaar zijn het nog altijd spullen, en woorden als "goor, troep en smerig" veroordelen de verzamelaar tot een rariteit in plaats van hem te zien als een mens die dringend hulp nodig heeft.

 

Tijdens het kijken naar het programma, kijk ik ook altijd mee op Twitter, op de hashtags #mlip en #mijnleveninpuin. Allerlei twitteraars geven dan hun mening over het programma, maar vooral over de deelnemer en zijn huis. En dan schrik ik eigenlijk pas goed, elke keer opnieuw. De tweets die langskomen zijn in twee hoofdgroepen in te delen: de (gelukkig vele) begripvolle tweets met bemoediging, respect en oprechte schrik dat mensen zo kunnen wonen. En de tweets die aangeven dat het kijkerspubliek een empathisch niveau heeft van rond het vriespunt. Wil je wat letterlijke voorbeelden?

"Ik heb liever 10 uitgeprocedeerde asielzoekers als buren dan één Berend uit #mijnleveninpuin"

"Hij moet gewoon een gebiedsverbod krijgen voor de afvalplek."

"Moment, ik kots even een teiltje vol."

"Ik zeg ff met de shovel er door manman ....toch niet meer schoon te krijgen die tent ,ruik t bijna!"

"Het viel mij nog mee dat de koelkast niet uit zichzelf naar buiten is gelopen"

"Dat ie het nog durft te zeggen 'die moeten we ook even bewaren', schandalig"

 

Ook de familieleden van de deelnemers krijgen geregeld een sneer:

"Je broer verzwijgen... Na 7 jaar eens kijken hoe hij leeft. Wat zegt dat over jou als broer..."

"Emotioneel gaan staan doen maar waarom ben je al 7 jaar niet bij je broer geweest? Misschien was helpen een plan?"

Er valt qua voorlichting nog veel te doen blijkbaar. Soms reageer ik zelfs, als ik té boos word om een domme of kortzichtige reactie, maar het is eigenlijk onbegonnen werk. Hoarding is voor deze mensen amusement, een avondje lachen om situaties die ze niet kennen en waar ze ook de eenzaamheid en ellende niet van zien.

 

Wat is nou mijn voorlopige conclusie? Het programma is naar mijn mening ontegenzeglijk verbeterd, al sta ik nog steeds niet achter de ontruimen-in-vier-dagen-methode. En ja, het is goed dat hoarding aandacht krijgt en meer zichtbaar wordt, zodat wij ons werk beter kunnen doen. Maar in mijn hart blijf ik ervan overtuigd dat zulke kwetsbare mensen met zo'n ernstige psychiatrische stoornis niet op televisie thuis horen, en zeker niet in zo'n format. In een uur kún je niet alle facetten van hoarding toelichten en dan loop je dus het risico dat alleen de "vetste" scènes de uitzending halen. Het belang van de omroep is altijd anders (kijkcijfers, reclame-inkomsten) dan dat van de deelnemer.  Ik kijk naar het programma, vanuit mijn intense belangstelling en ervaring met het onderwerp. Ik zie en waardeer de positieve veranderingen, maar mijn tenen krommen zich toch nog, om de domme, lompe en gevoelloze reacties van de kijkers. Maar okee, daar kan het team van het programma niets aan doen. Misschien moeten ze dáár dan maar eens een serie over maken!

Reacties   

#3 Mars 07-05-2015 18:33
Hoi Hilde,
Je bent (en was, want ik weet van jouw keuze om niet aan 'n dergelijk programma je medewerking te verlenen) een gewetensvol, genuanceerd en zorgvuldig persoon!
Dat krikt het vertrouwen in de mensheid weer wat op... ;-)
Citeer
#2 margeeth 06-05-2015 17:17
Heb net de eerste aflevering zitten bekijken en die Henk vond ik echt respectloos. Hij heeft 1600 huizen ontruimd, dat ontruimen zal ongetwijfeld onder dwang gebeurd zijn, die arme mensen.
Citeer
#1 Silvia Alber 06-05-2015 14:23
Beste Hilde, als collega organizer ben ik het helemaal met je eens!!!
Met vriendelijke groet,
Silvia Alber
Citeer

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen