header 2018 def

Daar zit ik dan. Acht uur in de ochtend. Redelijk uitgeslapen, weinig last van een jetlag. En een uitzicht om van te zwijmelen: een stralend blauw Lake Erie, zo groot dat het wel een zee lijkt, ik zie geen overkant. Het statige klassieke stadhuis met de onvermijdelijke zuilen op de voorgrond en als contrast schuin daarachter de hypermoderne glazen pyramide van de Rock and Roll Hall of Fame. De lucht is blauw, het is nu al warm buiten en de zon schijnt geloof ik de rest van de week ook nog. Klinkt als een sprookje en zo voelt het ook wel een beetje.

 

Dat was op de heenreis een beetje anders. Nadat ik eerst iemand moest vragen om uit "mijn" stoel te gaan, (had een gangpad-stoel met extra beenruimte gereserveerd en was niet van plan ergens weer tussen te kruipen), volgde een lange, saaie vlucht naar Toronto. Omdat ik dit jaar als enige Nederlandse/Europese deelnemer naar dit congres ga, viel er niet zo veel te kletsen onderweg. In Toronto duurde het een eeuwigheid voor mijn koffer kwam, een nog langere eeuwigheid voor ik door de Canadese en daarna de Amerikaanse douane was. Een "vriendelijke" douaneman die tussen de rijen doorliep, krabbelde in het rood iets op mijn clearance-formulier, waarmee je aangeeft dat je geen enge dingen bij je hebt en niet op enge plekken bent geweest voor je naar Amerika kwam. Hij zei nog dat het alles makkelijker maakte. Nou, niet dus. Ik werd na een tijdje uit de rij geplukt en meegenomen naar een aparte ruimte, waar meer "schurken" zaten. Mijn paspoort werd ingenomen, en ik mocht op een bank gaan zitten, naast een ruig uitziende rockband met enorme grote zwarte koffers op karretjes. Na een tijdje werd ik geroepen, ondervraagd wat ik kwam doen in Amerika, of ik soms met die mijnheer daar reisde (een éngerd om te zien!) en of ik mijn koffer wilde openmaken. Daar zaten mijn kleren in, maar ook verdacht uitziende blikjes met Delftblauwe prentjes erop...met stroopwafels en boterbabbelaars erin: cadeautjes voor mijn Amerikaanse vrienden. Les voor de volgende keer: géén blikjes meer in de koffer!

 

Daarna ging het gelukkig allemaal beter: een mooie vlucht van Toronto naar Cleveland, waarbij we laag genoeg vlogen dat ik de dorpjes en boerderijen kon zien, en prachtige rivieren en bossen, en alle felblauwe vlekjes van de zwembaden. In Cleveland rolde mijn koffer als tweede de bagageband op, stond mijn bestelde taxi met erg aardige chauffeur al op me te wachten en sjeesden we richting de skyline. Veel wegwerkzaamheden onderweg, en de chauffeur legde uit dat in 2016 de Republikeinse Conventie plaatsvindt in Cleveland, dus waar ze de definitieve presidentskandidaat kiezen die het gaat opnemen tegen de Democratische kandidaat. Dáárom werd er nu zo hard gewerkt aan de wegen, de bruggen, nieuwe hotels, betere afritten bij het vliegveld etc. Je zou denken dat ze dan ook kunnen doen om de plaatselijke bevolking een plezier te doen, maar het gaat écht om die conventie. Er is in elk geval weer veel werkgelegenheid door, en het zal de bevolking hier weinig boeien dat het alleen om de politieke spelletjes gaat.

 

Op woensdag al veel collega's ontmoet, en samen met een groepje naar het ongelofelijk mooie Cleveland Museum of Art geweest. Een verbijsterende collectie, (deels afkomstig van de verschrikkelijk rijke familie Rockefeller), van oud naar heel nieuw, van Grieks, Egyptisch, Byzantijns, Native American, en Oosters naar de middeleeuwen, barok, impressionisme en de 20e eeuw. Veel schilderijen, beelden, aardewerk, glaswerk, textiele kunst, en meubels, werkelijk ongelofelijk mooi. Mijn grote favoriet waren dit keer de verlichte manuscripten uit de middeleeuwen, gebedenboeken met super gedetailleerde tekeningen in de mooiste kleuren en versierd met goud. Dit museum is absoluut de moeite waard als je ooit in deze stad bent. 

 

Woensdagavond was er een feest bij de voormalig voorzitter van ICD thuis. Met een ouderwetse trolley zijn we met zo'n 80-100 mensen de halve stad doorgereden naar haar huis, dat ze helemaal had opengesteld. Overal waren zitjes en waren er mensen druk aan het bijpraten. Heel bijzonder om in zo'n relatief oud (80 jaar) Amerikaans huis te zijn, dat qua indeling zó anders is dan wij in Nederland gewend zijn. In een van de slaapkamers lag een originele quilt uit de jaren 30 op bed, schitterend om te zien. Heb er stiekem héél even aan gevoeld, dat kan op tentoonstellingen nooit ;-)

 

Vandaag gaan we met een groep collega's naar de Rock and Roll Hall of Fame, daarover later meer. En we moeten nog boodschappen doen. Het leidingwater in Amerika is voor Europeanen niet zo lekker of goed, er zitten veel chemicaliën en toegevoegde stoffen in, zoals chloor en fluor. Als je het drinkt, smaakt het alsof je een slok uit het zwembad van een tandarts neemt. En Nederlandse collega's die eerder meegingen en het wél gewoon dronken, brachten meer tijd dan ze lief was in de badkamer door. Dat risico wil ik niet nemen, dus ja, ik drink hier alleen bronwater uit flessen. Even sjouwen, maar gelukkig zit er een winkel vlakbij het hotel.

 

Vanmiddag rond 5 uur begint het congres: inschrijven, naamkaartje ophalen, bijkletsen, een inleiding door het bestuur, en daarna een buffet. Morgenvroeg worden we om 8.15 in de grote zaal verwacht voor de eerste sessie van de vijf op vrijdag. Dat is best hard werken, het niveau is hoog, het tempo ook. Maar ik krijg er ontzettend veel energie van om nieuwe dingen te leren. En misschien neurie ik in mijn hoofd nog wel een liedje uit het muziekmuseum.

 

Mijn kamergenoot en vriendin Randi is klaar met sporten en douchen, we gaan ontbijten en verdere plannen maken. Tot de volgende keer!

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen