header 2018 def

Vandaag wil ik even delen hoe ongelofelijk trots ik ben op een van mijn nieuwe cliënten, Monica (die uiteraard niet zo heet ;-)) Monica heeft een dwangstoornis. Ze heeft iets in haar hoofd en dat móet en zal dan gebeuren. Ze kan dan niet of nauwelijks stoppen met de handelingen, ook al weet ze best dat het niet goed is wat ze doet. Uren lang doorgaan met poetsen ook al wilde ze eigenlijk wat anders doen, acht keer de kledingkast op slot draaien en weer open maken, om te kijken of alles nog recht ligt, kortom een leven lang met bijna verlammend gedrag. En omdat ze ook nog veel moeite heeft met beslissingen nemen en overbodige spullen laten gaan, is haar huis in de afgelopen jaren nogal vol geworden. Ze heeft er last van, wil dolgraag aan de slag, zodat ze weer eens mensen durft uit te nodigen voor een kop koffie of een etentje.

 

Tijdens onze eerste afspraak haalden we een krukje naar de zithoek. Het krukje lag helemaal vol papieren die ze nog wilde uitzoeken. Ze kon niet aan tafel zitten, zolang dat krukje er was. Door het verplaatsen van de kruk, weg bij de tafel, werd ze niet afgeleid door de stapels papier die daar nog lagen en kon ze zich beter concentreren. Tijdens het oppakken, bekijken en bespreken van wat er weg kon, legde ik uit dat deze manier van werken haar voorspiegelt hoe "organizen" eruit ziet, maar ook dat mijn aanwezigheid en de opstelling van het krukje haar "ankert" op een bepaalde plek. Het zou raar zijn als ze ineens ergens anders ging zitten, het krukje en mijn aanwezigheid in die zithoek hielden haar min of meer op haar plek.

 

Bij onze tweede afspraak vertelde ze dat ze veel had nagedacht over het woord ankeren. En met resultaat. Want toen ze een paar dagen na die eerste sessie met een klein klusje begon en doorschoot in weer dwangmatig ramen wassen, besefte ze dat ze losgeslagen was van haar anker, zoals ze zelf zei. Ze heeft het klaargespeeld om de emmer met sop aan de kant te zetten en terug te keren naar het oorspronkelijke klusje.  Ik kreeg echt bijna kippenvel toen ze het vertelde. Dat één woord haar kon helpen om deze keer haar gedrag te doorbreken, en dat ze de kracht had om het te doen, mooi!

 

We hebben de helft van de kruk leeg gekregen. Dat lijkt nog niet veel voor zo'n afspraak, maar met onze nog zeer prille samenwerking en Monica's achtergrond vind ik het hoopgevend. Bovendien is papier een ongelofelijk taaie klus: het kost veel tijd en het duurt lang voor je resultaat ziet. Er staat ook al een grote doos klaar voor de kringloop, die ze helemaal zelf heeft gevuld. Er zullen vast nog heel veel momenten komen dat ze op drift raakt, maar ik weet zeker dat ze ook vaak terug keert naar haar anker, met een beetje hulp van mij als sleepboot. Ik kijk nu al weer uit naar onze volgende afspraak.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen