header 2018 def

Je zou kunnen denken dat het om de filmprijs gaat, maar laten we onze cliënt van vandaag eens Oscar noemen. Complexe situatie, waar ik bijna een jaar aan het werk ben nu. Op persoonlijk vlak kunnen we prima met elkaar overweg, maar op werkgebied vlot het niet. Oscar is autistisch en heeft daarnaast een obsessief-compulsieve (persoonlijkheids-)stoornis. Samen zorgt dat ervoor dat hij niet in staat is op een andere manier te werken dan op zijn eigen manier. Wát ik ook probeer, verbaal of met nieuwe technieken en hulpmiddelen, met grapjes of verhalen, Oscar luistert (of niet) en gaat vervolgens stug zijn eigen gang. Zijn huis staat vol, en de berging die leeg moet, blijft even vol omdat hij geen afstand kan doen van spullen. Dat wil zeggen: de spullen moeten te zijner tijd naar de milieustraat om vernietigd te worden, want Oscar kan de gedachte niet verdragen dat anderen via een kringloopwinkel aan zijn spullen zouden zitten. Oscar vermoedt overal complotten en verdenkt iedereen van sabotage, inbraak, vernieling of stelen in zijn woning. Behalve mij dan.

 

Oscar vindt ook niet goed dat ik met andere mensen praat over zijn situatie, of de zeer nodige psychologische ondersteuning voor hem proberer te regelen. We opereren dus in een soort vacuüm. Eigenlijk wil Oscar vooral gezellig bezoek, dat naar hem luistert en precies doet wat hij zegt. En daar loopt het dus mis. Ik ben een professional organizer, geen therapeut en zeker geen vriendin voor Oscar. Ik kan mijn werk niet doen als hij vastbesloten élke poging tot voortgang van onze afspraken en doelen blokkeert.

 

En Oscar begint vervelend stalking gedrag te vertonen. Hij belt. En belt. En nog een keer. Soms dagen niet, soms tien keer op een dag of zes keer in een kwartier. Hij spreekt dwingende voicemail-berichten in en eist dat ik terugbel. Meteen! Twee weken geleden probeerde hij veertig keer in een paar dagen te bellen. Krijgt hij geen gehoor op mijn gsm, dan begint hij mijn privénummer te bellen. Dat gaat te ver. Hij stoort tijdens mijn werk met andere cliënten, tijdens het eten met mijn gezin, als ik onderweg ben (soms ben ik zijn straat nog niet uit) of als ik zit te studeren, te lezen of wat dan ook. Eerlijk is eerlijk: ik slaap er slecht van en kom ongelofelijk moe en gefrustreerd thuis na een afspraak met hem.

 

De beslissing is genomen, na veel overleg met collega's, een goede vriend en een mentor: Oscar krijgt zijn ontslag als cliënt. Dit is niet gezond meer voor mij en niet goed voor Oscar omdat hij niet krijgt wat hij nodig heeft. Geen lichtvaardig genomen besluit, zeker niet omdat er een PGB aan vast zit en er nog geen opvolger bekend is. Dat gaat het WIJ-team uitzoeken. Maar mijn inzet heeft geen effect meer en dat is zonde van het toch al onder druk staande PGB-budget van de gemeente. Oscar heeft allereerst een therapeut nodig die hem helpt bij het ombuigen van zijn dwangmatige gedachten en handelingen, en vooral bij zijn moeizame sociale contacten. De bedoeling is dat Oscar meer rust in zijn hoofd krijgt, en op termijn meer rust in zijn huis. Maar die spullen zijn nu nog van ondergeschikt belang. Natuurlijk baal ik wel dat ik niet in staat was Oscar te helpen bij zijn eigen vraag, maar zoals vaker gebeurt is de vraag van de cliënt niet altijd de kernvraag waar het om draait. En zolang Oscar die vraag probeert te ontwijken en geen andere hulp wil accepteren, kan ik niets meer voor hem doen. En dat is óók een goede conclusie.

Reacties   

#2 Wout 14-02-2016 07:03
sterk besluit Hilde. Goed gezien dat de hulpvraag van Oscar op een ander vlak ligt.
Citeer
#1 Agnes 10-02-2016 21:52
Heftig!
Citeer

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen