header 2018 def

Dit liedje van lang, lang geleden schoot me vandaag ineens door het hoofd, toen ik met mijn klant aan het werk was. Terwijl ik haar uitlegde dat ruim 20 jaar oude informatie over het starten van een bedrijf inmiddels echt wel verouderd was en weg kon, moest ik denken aan de twee boeken die in mijn boekenkast staan, en waar ik ook al 10 jaar niets mee doe. Ik ga er spontaan van blozen nu.

 

Hoe zit het? Mijn klant heeft een droom (gehad) om ooit een eigen winkeltje te beginnen. Een romantisch beeld vooral, met schattige vintage-spullen en leuk ingedeeld en eigen gemaakt werk erin. De zakelijke kant vindt ze afschuwelijk en daar wil ze zich eigenlijk niet mee bezig houden. Maar ze is realistisch genoeg om te beseffen dat het er bij hoort óf ze moet een compagnon hebben die dat deel overneemt. En die droom, die ballon, werd vanmiddag dus met een paar rake vragen, doorgeprikt. Pijnlijk. Ja. Maar opruimen en loslaten betekent ook dát soort ideeën laten gaan. Haar prioriteiten liggen elders: namelijk bij een opgeruimd, gastvrij huis. En daar zijn we nog lang niet.

 

Er stond een hele doos met cursusmateriaal over het starten van een bedrijf, met uitleg over bedrijfsvormen, over belastingen en allerlei subsidieregelingen die nu allang niet meer gelden. Als ze werkelijk ooit nog concrete plannen maakt, moet ze tóch nieuwe informatie halen. Met een diepe zucht begon ze steeds sneller en drastischer de inhoud van die doos met informatie bij het oud papier te gooien. En de ene doos werd leger, en de andere zat tot de rand toe vol.

 

En wat is nou de link met die twee boeken op mijn plank? Ik kon altijd een beetje jaloers worden op een vriendin die allerlei schrijfcursussen volgt, vrijwel dagelijks haar dagboek bijhoudt, en daar bijna een kunstvorm van maakt. Boekjes om in te schrijven heb ik wel, dat is mijn zwak. Maar om elke morgen minstens drie pagina's vol te schrijven zoals Julia Cameron (de schrijfster van die twee boeken) aanbeveelt...daar kan ik me niet toe zetten. Ik begon wel vaker met een nieuw schrijfboek, om het na een bladzijde of twaalf weer op te geven. Kijk, ik vind schrijven héél leuk. Bloggen en verhalen op papier/scherm zetten over mijn werk: gááf. Maar een dagboek? Mwoah. Die schrijfhonger ontbreekt. Ook voor mij dus een romantisch beeld in mijn hoofd: een mooi schrijftafeltje, met uitzicht op de tuin, een mooie pen, een vaasje bloemen, een briesje dat naar binnen waait...maar dáár gaat het niet alleen om. Je moet willen schrijven, omdat je niet anders kunt. En ik schrijf dus blijkbaar niet graag over of naar mezelf. Dat is goed, ik hoef niet alles te kunnen of willen.

 

Dus het wordt tijd dat ik die dagboekschrijfster-zeepbel ook doorprik. De boeken van Cameron vind ik leuk om te lezen, maar ik doe er niets mee. En wie weet...als ik ze naar de kringloop breng...ontpopt zich ergens in Eindhoven of omgeving een nieuwe schrijfster die nou net deze boeken nodig had om te beginnen. Ligt dit besluit aan de basis van een toekomstig Nobelprijswinnaar, hahaha.

 

Ik hielp vandaag mjijn klant. Zij hielp mij. Omdat we daarvoor op de wereld zijn. Voor mekaar. Niewaar?

Reacties   

#2 Mettje 23-06-2016 14:09
Mooi hoe je zo ook zelf weer wat leert door wat je bij je klanten ziet :). En zo'n schrijfplek die jij beschrijft lijkt mij superfijn. Ik kan natuurlijk overal schrijven, maar een speciale plek ervoor.... dreaming (of nu toch echt eens werk van maken :-).
Citeer
#1 Françoise 17-05-2016 13:50
Hilde,
Als je alle teksten van Facebook, Twitter en je blog/yournaal bij elkaar zet, dan heb je ook een dagboek. Misschien niet over je zielenroerselen , maar wel over datgene waar je hart ligt.
Citeer

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen