header 2018 def

Astrid zat tegenover me, met een versierde kartonnen map op haar knieën. "Hier zitten alle felicitaties in voor mijn 40e verjaardag" zei ze, "en ik word er eigenlijk zo verdrietig van omdat ik van al die mensen nu, 6 jaar later, zo weinig meer zie of hoor." Astrid heeft in de loop van de jaren door omstandigheden en haar psychiatrische diagnoses veel mensen uit haar leven zien/laten/doen vertrekken.

 

We zijn al maanden bezig haar administratie en papieren te sorteren en zoveel mogelijk weg te doen en tot nu toe was ze er in geslaagd om deze emotioneel beladen map te vermijden, maar vandaag kon ze er voor zichzelf niet meer onderuit. "Ik moet er toch een keer doorheen, en dan maar liever als jij er bij bent", zegt ze.

 

Wat bleek: er zaten véél minder emotioneel beladen kaarten in, dan ze had verwacht. De doos was in haar verbeelding véél belangrijker en groter geworden dan hij werkelijk was. Er ging veel huppetee in de oud-papier-doos, een deel werd iets nadrukkelijker door de papierversnipperaar gehaald en toen bleef ze met een stapeltje kaarten zitten, waar ze het moeilijker mee had.

 

Ik heb haar laten zien dat ze twee dingen met elkaar verwarde, waardoor ze geen keuze kon maken tussen houden en wegdoen. Astrid wilde alle kaarten bewaren van mensen die haar (ooit) dierbaar waren, ook al stond er alleen maar een naam op. En tegelijk aarzelde ze over kaarten met een bijzondere boodschap, die gestuurd waren door mensen die een minder grote rol in haar dagelijks leven spelen.

 

Astrids leermoment vandaag was, dat er een duidelijk verschil is tussen gewone kaarten van bijzondere mensen, en bijzondere kaarten van "gewone" mensen. Niet elke kaart hoeft hetzelfde niveau te hebben, net zo min als elke vriendschap of relatie tot hetzelfde niveau kan stijgen. Ze zag ineens dat een aantal kaarten van héél bijzondere mensen vooral waren volgeschreven met bladvulling: Luchtige, neutrale teksten waar niet uit bleek dat de afzender werkelijk bezig was met Astrid. En op zich is dat ook niet erg, niet alles hoeft tenslotte zo vol van betekenis te zijn, maar voor Astrid was ineens duidelijk dat die kaarten voor haar te oppervlakkig waren om te bewaren. En dat een enkele kaart van iemand die ze verder zelden zag, veel meer waarde had, omdat er zo'n persoonlijke boodschap op stond, waar ze jaren later nog van ging stralen. Voor Astrid was het helder geworden: zelfs als een ooit zeer bijzondere vriendschap is geëindigd, betekent dat niet dat álle kaarten wegmoeten of juist krampachtig bewaard moeten worden als herinnering aan wat ooit was. Je bewaart de kaarten waar je blij van wordt, de rest is ballast.

 

Kwantitatief was het niet heel veel werk, wat we vandaag verzet hebben. Een map vol toen we begonnen, waarvan nog 20 kaartjes over bleven. Maar emotioneel gezien, en qua voortgang van het werk, hebben we reuzenstappen gezet.

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen