header 2018 def

Mensen die samenwonen met iemand die chronisch gedesorganiseerd is, zijn gewend aan chaos, aan overvolle agenda's, aan huizen die voller staan dan gewenst is. Aan woonkamers met stapels administratie, met op de slaapkamer rijen dozen die er al jaren staan. Ze zijn gewend aan uitpuilende kelders of zolders en het moeten zoeken naar spullen. En ze zijn ook gewend aan al die goede voornemens en korte of langere perioden waarin beterschap beloofd wordt door hun chaotische partner of ouder, en waar de motivatie dan toch weer inzakt.

Natuurlijk. Ik snap dat best. Het valt ook niet mee om positief te blijven als je al vaker gezien hebt dat het enthousiasme voor opruimen na een paar weken of maanden weer instort en het huis dus nog steeds (te) vol staat.

Maar toch hè...

Ondanks die moedeloosheid of dat cynisme heeft die chaotische partner of ouder dus wél behoefte aan aanmoediging. Niet overdreven, je hoeft niet met pompons een dansje te doen voor elke doos die de deur uit gaat. Maar zíen dat er iets gebeurt en dat erkennen is wel belangrijk. Voor de chaoot in het huis is het namelijk elke keer weer een hele klus om gemotiveerd genoeg te raken om op te gaan ruimen. Om de moed op te brengen spullen te laten gaan die zoveel jaren bewaard of gekoesterd zijn. En als je partner of je kinderen dan onverschillig langslopen of alleen maar "hmpf" zeggen in plaats van "wauw" of je letterlijk of figuurlijk een keer over je bol aaien...

Dan maakt zo'n cliënt, ondanks al mijn aanmoediging en hulp, toch minder meters dan mogelijk zouden zijn. Ik neem mijn pompons voortaan zelf ook maar mee ;-)

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen