header 2018 def

Een van mijn cliënten heeft een erg klein en instabiel sociaal netwerk en een gecompliceerd verleden met langdurige depressies. Sinds vorig jaar werken we samen om het huis minder vol te maken. Er zijn al veel veel tastbare herinneringen uit het verleden weg, en hij heeft geen spijt dat ze weg zijn. De papiervernietiger maakt overuren.

Mijn cliënt, laat ik hem Rolf noemen, woont alleen sinds zijn partner is overleden, hij heeft geen kinderen en geen naaste familie. Er is geen sprake van betaald werk. Kun je je voorstellen hoe stil je leven dan kan zijn? Rolf hoeft met niemand rekening te houden als er spullen weg gaan en dat is tegelijk gemakkelijk en juist een enorme drempel.

Het tempo waarin we werken ligt laag, omdat het wat mij betreft bij Rolf niet om de hoeveelheid spullen gaat, maar om de manier waarop hij er naar kijkt en hoe hij zich voelt. Als de juiste knoppen geraakt worden, wordt het loslaten vanzelf gemakkelijker en dat zie ik geregeld gebeuren. Maar vandaag was het anders, er knapte iets.

Het werd een emotionele sessie toen hij vertelde hoe hij ineens tot het besef kwam dat hij heel veel "verleden" aan het loslaten was, maar tegelijk geen nieuwe toekomst maakte. Hij heeft geen plannen, geen doelen voor zijn leven. Weer gaan werken is uiterst onwaarschijnlijk, een partner ziet hij ook niet in zijn toekomst. Rolf hangt in het luchtledige. Ik gaf hem de term "uitgummen" en die begreep hij meteen. Door zijn huis nu op te ruimen gumt hij zichzelf uit, sporen van zijn bestaan verdwijnen. Hij wíl wel opruimen, want hij wordt onrustig van de chaos, maar tegelijk voelt het alsof hij al van de aardbodem aan het verdwijnen is. Hij is bang dat niemand hem uiteindelijk zal missen. Nog meer spullen wegdoen voelt goed én slecht. We bespraken wat hij nodig heeft, wat ik wel of niet kan bieden en besloten vervolgens om de huisarts in te schakelen.

Het maken van de afspraak luchtte hem enorm op. Rolf pakte een nieuwe ordner met oude recepten en ging rustig met mij aan het werk. We hebben nog ontzettend gelachen ook, om tientallen oude recepten die állemaal om een blik perziken vroegen of een scheut Maggi. Hoezo recepten uit een bepaald tijdperk? Deze papieren waren gemakkelijk weg te doen, omdat ze onpersoonlijk waren. Het lachen en hierover praten was een goede manier om een paar uur samenwerken af te sluiten. Nu hopen dat de huisarts de noodzaak om stappen te nemen ziet. Rolf verdient het.

 

Uiteraard heb ik voor deze blog de naam Rolf verzonnen en een aantal omstandigheden veranderd zodat de privacy gewaarborgd blijft.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen