header 2018 def

Astrid en ik werken al ruim een jaar samen aan het opruimen van haar huis en vooral het "opruimen" van haar gedachten over spullen. Ging het in het begin nog redelijk moeizaam, en kwamen we soms niet verder dan een halve schoendoos aan papiertjes, inmiddels heeft ze de smaak te pakken en gaan er vuilniszakken vol per week de deur uit. Nog steeds met angstige gedachten en veel twijfel, maar ook met steeds meer moed en zelfvertrouwen.

Onlangs waren we aan het praten over "later als het huis opgeruimd is". Astrid's mond zakte open toen ze zich realiseerde dat ze er vanuit was gegaan dat ze alles in één keer perfect moest doen. Ze was bang dat ik er raar van op zou kijken als we over een tijdje bepaalde dozen met papieren of spullen nog eens zouden doorwerken om te kijken of er nog meer weg kon. Dat ze eigenlijk dacht dat ze met één keer alles goed opruimen klaar was. En dat maakte dus ook dat ze zo twijfelde en zo angstig was voor sommige beslissingen. Toen ik zei dat het niet raar was om bij heel moeilijke beslissingen een tijdje na te denken en alles goed af te wegen, om een beslissing over de spullen als het ware te laten rijpen, zuchtte ze diep van opluchting. Dáár kon ze wat mee.

Inmiddels stopt ze geregeld al spullen in een zak of doos en laat ze dan nog een week of wat staan. Het afscheid nemen kan zo in fasen gebeuren, van eerste besluit, tot in een doos stoppen, nog een keer nadenken en dan de knoop doorhakken. Vervolgens zet ze de spullen bij mij in de auto en rijd ik rechtstreeks naar de kringloop. Deze methode geeft haar rust en zekerheid.

Voor Astrid was opruimen het doel op zich geworden. Niet een middel om een fijner, gezelliger, veiliger huis te krijgen. Nee, het opruimen zelf leidde voor haar tot de medaille. Toen ik vertelde dat dat echt een illusie is, moest ze even bijkomen. Maar het is natuurlijk logisch, gaf ze toe. Iedereen krijgt spullen, koopt spullen, verslijt spullen, gooit of geeft spullen weg, het is continu in beweging. Logisch dat je dus altijd wel een beetje bezig blijft met opruimen, zelfs als je een op het oog perfect huis hebt. Je leven verandert, je omstandigheden, je smaak, dus waarom je spullen niet?

Gelukkig kan ik ook altijd wel voorbeelden uit mijn eigen leven geven, waarin ik precies hetzelfde doe. Spullen die soms een tijdje moeten liggen voor ik precies weet wat ik ermee wil. En ja, soms gooi ik het weg, soms geef ik het weg. En soms mag het gewoon blijven. Net als bij Astrid.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen