header 2018 def

Ze ziet eruit als een schattig kleuter-engeltje. Maar ze ontpopte zich als een woedend vuurspuwend mini-draakje toen haar moeder voorstelde om het houten hobbelpaard, waar kleutertje echt te groot voor was, weg te geven aan een ander kind. Luid protest (understatement!), terwijl ze het paard uit de handen van haar moeder rukte. Zelfs dat deed ze schattig ;-)

Uiteraard was het hobbelpaard met onmiddellijke ingang het allerliefste speelgoed dat ze ooit had gehad. Ze klom erop en begon verwoed te schommelen. Maar tsja....ze was toch écht te groot. De blokkeerhoutjes, die er voor moeten zorgen dat kind en paard niet over de kop gaan, krasten over de vloer, ze kon niet lekker schommelen, en dat maakte haar eigenlijk nog veel bozer. Onbewust besefte ze denk ik wel dat moeder gelijk had, maar toch mocht het paard niet met mij mee naar de speelgoedbank. En dat is prima, als je zo klein bent, hoef je nog niet logisch te kunnen redeneren en weloverwogen te besluiten. Het paard mocht nog even blijven.

Zo werkt het niet alleen bij kinderen. Ook bij volwassen cliënten, die soms na jaren weer een verloren schat terugvinden, treedt dit mechanisme op. Zó blij dat ze iets weer terug hebben, ook al is het jaren niet gebruikt, niet meer nodig, niet meer mooi, eigenlijk zelfs niet meer gewenst...en dan toch niet los kunnen laten.

Nou ja. Misschien volgende week dan. Als ze zich een bult geschommeld hebben en inmiddels een nieuw favoriet stuk speelgoed hebben teruggevonden!

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen