header 2018 def

Een van de nadelen van werken als zelfstandige zonder personeel of zelfstandig professional, is dat je af en toe zo'n behoefte kunt hebben aan overleg over een lastige situatie. Je loopt wel eens ergens tegen aan waarvan je achteraf denkt: "Had ik dat niet ánders kunnen doen? Wat had ik kunnen zeggen? Ben ik wel op de goede weg met deze cliënt?" Of in het ergste geval: "ik ben bang dat ik ga omvallen, ik ben overbelast/te betrokken/bedreigd/ik slaap er niet meer van." Als er ter plekke niemand is om mee te praten, heb je dus hulp van een collega nodig.

Vooral dat laatste komt vaker voor dan je zou denken. Wij organizers voelen ons vaak (mede)verantwoordelijk voor een goede begeleiding, ook als dat soms buiten ons eigenlijke vakgebied ligt. En als de gedachte bij je opkomt "maar als ik het opgeef, dan is er niemand om het over te nemen, dús moet ik wel blijven!", dan zit je er tot je nek in en moet iemand anders met een frisse en neutrale blik met je mee kijken.

Gelukkig is er dan intervisie: het overleg in een kleine, vertrouwde groep collega's, waar zulke vragen en casussen (anoniem uiteraard!!!) worden besproken. Ik ben zelf lid van twee intervisiegroepen: een "gewone" met collega's uit de regio en een hoarding-intervisiegroep die landelijk opereert. En toevallig hadden we maandag en woensdag afspraken.

Pittige bijeenkomsten dit keer, met verhalen uit het werkveld waar we het allemaal benauwd van kregen of van volschoten. Gelukkig leidde het tot heldere inzichten voor de collega's die de casus inbrachten én was er ruimte om ook met elkaar te kijken wat deze verhalen met óns deden. Uiteraard kan ik daar hier niet verder over uitweiden. Maar wat ik wel kan doen, is zeggen hóe blij ik ben met deze collega's, met de kennis, compassie en soms ontnuchterend harde inzichten die nodig zijn om dit werk te kunnen doen. Dus: Divya, Annelie, Ingrid, Klazien, Marjolijn, Marjon, Patricia, Rosette en Janny: een dikke klapzoen en tot de volgende keer!

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen