header 2018 def

Vroeg of laat krijgen we allemaal te maken met spullen die bij ons terecht komen omdat geliefde mensen uit onze omgeving er niet meer zijn. Of het nu om een (groot)ouder gaat, een oom of tante, een broer of zus, het zijn spullen waar zij destijds waarde aan gehecht hebben. Misschien zijn de spullen speciaal aan jou toegewezen, misschien heb je ze meegenomen bij het opruimen van een huis. Misschien was jij degene die het eerst mocht kiezen uit een nalatenschap, misschien gaat het om iets dat voor jou geen eerste keus was. Hoe dan ook: erfstukken liggen vaak heel gevoelig en worden beschouwd als waardevol.

Maar laat je dat ook zien?
Het is helemaal niet gek om zelf minder waarde te hechten aan een voorwerp, dan de oorspronkelijke eigenaar. Mogelijk vind je het erfstuk zelfs lelijk. Als dat betekent dat je het voorwerp achter in de kast stalt, of op zolder achter de knieschotten, heb je het dan ook echt nodig om aan de overledene te denken? Blijkbaar hoeft het niet in je dagelijkse omgeving zichtbaar te zijn.

Sommige erfstukken hebben voor jou misschien absoluut geen waarde, je gebruikt ze niet en bent dat ook niet van plan. En toch heb je ze nog in huis. Denk er eens over na vandaag waarom dat zo is. Kun je dingen laten gaan? Is er een andere manier om met plezier aan een geliefd persoon terug te denken? Met het plaatsen van een mooie foto? Met het verkopen van de lelijke erfstukken en daar iets anders voor terugkopen dat je wel op waarde schat? Sieraden en kunst lenen zich hier bijvoorbeeld heel goed voor.

Het zal ook afhangen van de situatie waarop je in bezit bent gekomen van de erfstukken. Kreeg je ze al "met warme hand", dus toen die persoon nog leefde? Of was het een plotseling sterfgeval waarbij het huis snel moest worden leeggemaakt en je "dus" met bepaalde stukken of zelfs een halve inboedel bent thuisgekomen?

Soms kom ik bij klanten spullen tegen uit een erfenis. Ze zeggen dan dat de stukken zo belangrijk voor ze zijn, maar uit hun handelen blijkt dat niet. Het schilderij van opa staat op zolder tussen de tuinstoelen. De geborduurde tafellakens van oma liggen in een kartonnen doos, waar de muizen erbij kunnen. Begrijp je wat ik bedoel?

Wat ik je vooral wil meegeven: het gaat bij erfstukken niet om de kwantiteit, maar om de kwaliteit. Kijk eens of je "recht doet" aan de stukken én aan de persoon van wie ze geweest zijn. Maak er een mooi plekje voor. Gebruik ze met liefde en plezier. Dek vandaag de tafel met het mooie servies of dat geborduurde tafellaken van je (groot)moeder. Ja, het is maandag, en misschien zie je geen reden tot een feestelijke tafel. Misschien komt er zelfs een vlek in het kleed. Maar waarom wachten? Waarom spullen "voor ooit" of "voor kerstmis" bewaren zonder er zelf plezier aan te beleven? Daarom heb je ze toch niet gekregen? Draag het horloge van je (groot)vader. Vandaag nog. Hang dat schilderij op een mooie plek. Wees niet zo voorzichtig met de spullen, je hebt ze gekregen om er plezier van te hebben, niet om ze tot in de eeuwigheid ongebruikt te laten. En wil je dat niet? Laat de spullen dan gaan. Mogelijk is er een ander (in je familie) die er heel blij mee zou zijn. Je hoeft niets in huis te hebben waar je niet van houdt, wat geen nut heeft of wat je niet met plezier gebruikt. Daar doe je uiteindelijk alleen jezelf pijn mee.

Voor mij persoonlijk zijn er een paar "erfstukken" in huis die ik met liefde en plezier gebruik: een paar gebaksbordjes van mijn grootouders die ik nooit heb gekend. Bij hun huwelijk in 1905 kregen ze een servies, waar ik nu de laatste 4 bordjes van heb. Ik ben er voorzichtig mee, maar ik gebruik ze wel. Ik vind het bijzonder dat ik ze ruim 100 jaar later bij gelegenheid net zo trots op tafel zet als mijn oma moet hebben gedaan. En van mijn vader heb ik geen kostbaarheden, maar wel een plastic vulpotlood, waarmee ik hem tot zijn dood heb zien schrijven. Er zit een barst in, maar het is me erg dierbaar. Ik gebruik het geregeld en draag het in mijn schoudertas bij me. Dat bedoel ik met "kwaliteit versus kwantiteit" en het "eren" van de personen van wie ik ze kreeg.

Reacties   

#6 Wilma 15-01-2017 07:36
Ik woon in het huis van wijlen mijn ouders. Nadat we de spullen verdeeld hadden, bleef er nog van alles over. Spullen die niemand wilde hebben. Ik ook niet, maar het bleef wel hier liggen. Ik was van plan om het naar de rommelmarkt te brengen, maar dat lukte me niet! Uiteindelijk heb ik er een fotoproject van gemaakt: zie projecterfgoed. nl. Een fijne manier om met spullen en herinneringen om te gaan.
Citeer
#5 greet Ceulemans 20-10-2013 20:18
Dit is heel moeilijk! Mijn man was pas 47 jaar toen hij zijn ganse familie kwijt was.
Iedereen stierf heel jong : papa was amper 50 j, vier broers van respectievelijk 25j, zijn tweelingsbroer van 29 j. een jongere broer was pas 44 j en zijn oudste broer 49j.
Zijn mama stierf toen ze amper 60 j. was..
Er is maar één broer door ziekte gestorven...de rest waren verschillende ongevallen...di e helemaal niks met elkaar te maken hadden...
Ons huis staat vol met spullen van iedereen van de familie en van uit het ouderlijk huis...ik kan het niet over mijn hart krijgen om hem dit te ontnemen...hoe moeilijk het soms ook is...dus deze ga ik overslagen met alle respect..natuur lijk als er iets stuk is gaat het weg maar verder laat ik hem vrij, het is teveel geweest en te zwaar...
liefs

Antwoord Hilde: Uiteraard Greet, zoals het bij jullie past, is het natuurlijk goed.
Citeer
#4 clair1991 19-10-2013 14:55
erfstukken... soms doet het nog zo zeer. Maar dan komt het toeval me te hulp. Of Janneke zelf...Per ongeluk vielen de olifanten uit mijn hand...olifante n was het verzamelobject van onze dochter...de stukken sprongen van slurven en poten. Nu liggen ze in de kliko. Samen met andere dingen die ik niet aan iemand kan doorgeven.
Citeer
#3 anja 16-10-2013 06:02
Zeker 23 jaar geleden heeft mijn man geerfd van een oudoom, de spulletjes lagen al die tijd in dozen. Een paar weken geleden heb ik ze in gebruik genomen en heb er ontzettend veel plezier van. Er hangt nu een heel oud handdoekenrek (met een geborduurd doek ervoor) en een kruidenrek, met stenen bakjes in de keuken.
Citeer
#2 Pien 14-10-2013 20:00
Ben druk bezig met het afhandelen van een erfenis. Sommige dingen zijn leuk om te gebruiken, maar andere zaken blijven lastig. Er is een kast vol fotoalbums. Sommige heel duidelijk van mijn ouders, maar andere al ouder met voor mij voor een groot deel onbekende mensen, of boeken met reisverslagen met veel plaat en informatiemater iaal over de omgeving. Leuk om een keer te zien, maar niet om allemaal te bewaren. Maar ook daar zitten foto's in. Hoe daar mee om te gaan?

Antwoord: Pien, kun je de foto's uit de reisverslagen scannen? Maak daar een aparte map voor op je pc en laat de reisverslagen verder gaan. Of haal de foto's eruit. En hoe lastig het ook is: niet alles wat jouw ouders hebben gedaan en gefotografeerd in hun leven is interessant of relevant voor jou. Bewaar waar je blij van wordt en laat die oudere, onbekende dingen gaan.
Citeer
#1 Trudy 14-10-2013 14:34
Vandaag 3 opdrachten gecombineerd. Bij de kapstok bevonden zich nl. ook tassen en 'erfstukken'. Afstand gedaan van:1 regenjas, 1 voorjaarsjas, 2 opvouwbare regenjassen in tasje, 1 regencape, 1 hoed, 1 muts en 2 sjaals. In het ladenkastje liggen nu mutsen en wanten, i.p.v. 2 oude familiefoto's in grote lijsten. Ook nog een oud verbandtasje geleegd. De inhoud was toch al opgedroogd en onbruikbaar. Het tasje komt vast nog wel eens van pas bij het quilten!
Citeer

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen