header 2018 def

Als ik vertel over mijn beroep en de zeer uiteenlopende situaties waarin ik zo af en toe verzeild raak, hoor ik mensen wel eens zeggen: "Nou, als ze MIJ eens loslieten in zo'n huis, was het zó opgeruimd". Ja, dat geloof ik graag, en mijn eigen handen jeuken soms ook heel erg om meteen aan de slag te gaan.

Gisteren belandde ik in zo'n situatie bij mijn eerste bezoek aan een hoogbejaarde mijnheer die erg veel moeite had om zijn zeer uitgebreide administratie op orde te krijgen. Een pietje precies, die ook álles wilde lezen en liefst ook wilde opbergen. In zijn werkzame leven had hij een baan gehad waarbij precisie en nauwkeurigheid een eerste vereiste waren, en die houding had hij nog steeds. Ook als hij met wanhopige ogen naar de grote stapels papier keek in zijn kamer: op de tafel, onder de tafel, op de stoelen, naast de kast, naast het bed en in dozen in de keuken. Zomaar stapels papier in hoog tempo afvoeren druiste in tegen alles waar hij in geloofde.

Familie en andere professionals waren al eens voortvarend aan de slag gegaan, hadden met de beste bedoelingen dozen gevuld en met snelle handen stapels gemaakt. Maar het ging te snel. Mijnheer kon het niet bijbenen, was bang dat er dingen weg gingen die bewaard moesten blijven en werd er onrustig en wantrouwend van. De familie werd er óók onrustig van. Vandaar dat ik gevraagd werd eens te komen kijken en praten.

Ik denk dat we er wel uitkomen. We gaan te zijner tijd afspraken maken over papieren die écht ongezien wegkunnen: oude televisiegidsen en kranten, lege enveloppen, verlopen reclamefolders. Wat overblijft verdelen we in overzichtelijke categorieën. Een familielid zal komen helpen met het betalen van rekeningen. Maar alles op een tempo dat past bij een negentig jarige. Met respect voor zijn normen en waarden, maar ook met zorg voor zijn welzijn, rust en gezondheid. Samen gaat het ons lukken, zeker weten!

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen